Dziś mamy 15 grudnia 2018 roku

Multimedia

Najbliższe wydarzenia

XX Ogólnopolski Turniej Mikołajkowy

rocznik 2009 i młodsi

sobota 15 grudnia, godz. 9:00

hala sportowa przy ul. Sosnowej w Pionkach

Ostatni mecz

Proch Pionki 2:0 (1:0) Iłżanka Kazanów
10 listopada Godzina 13:00

Galeria



Nasi sponsorzy

 

 


 Siłownia Stadion Pionki zaprasza! Kliknij, żeby sprawdzić cennik i godziny otwarcia

Informacje Zarządu KS Proch

Rok 1950 futboliści z Pionek rozpoczęli nie tylko pod nową nazwą Unia-Proch, ale i w nowych strukturach organizacyjnych. Kolejne zmiany i reformy piłkarstwa polskiego sprawiły, że „biało-zieloni” przeszli do okręgu kieleckiego. Bezpośredni wpływ na to miał nowy podział administracyjny kraju na 17 województw.

 

W radomskim "biało-zieloni" kończyli sezon na klasie A i tak też rozpoczęli nowy sezon po zmianach. Co ciekawe inauguracyjny sezon w Kielcach trwał tylko kilka miesięcy. Rozegrano jedną rundę spotkań a wszystko po to, aby ujednolicić rozgrywki w całym kraju i ponownie wprowadzić system roczny wiosna-jesień. Premierowe rozgrywki w Kieleckim Okręgowym Związku Piłki Nożnej Unia-Proch zakończyła na 3 miejscu na 8 drużyn. Ligę wygrała Stal Starachowice. Warto wspomnieć o rekordowo wysokim zwycięstwie „Prochowni” nad Kolejarzem Radom aż 14-1.

 

Latem 1950 roku w Pionkach rozegrany został towarzyski mecz z Unią (Ruchem) Chorzów. Przyjezdni zwyciężyli 3-1 po trafieniach Gerarda Cieślika, Henryka Alszera i Ernesta Pohla. Honorowe trafienie dla Biało-Zielonych zanotował Mirosław Kowalski. Popularni „Niebiescy” na owe czasy byli prawdziwą potęgą piłkarską w Polsce. W szeregach chorzowian roiło się od reprezentantów Polski. Kibicom interesującym się futbolem zapewne nie obce są takie nazwiska jak Ryszard Wyrobek, Edward Szymkowiak, Ernest Pohl czy Gerard Cieślik. Trenerem Ruchu był późniejszy selekcjoner reprezentacji Polski Ryszard Koncewicz.


 

Zawodnicy MZKS Proch podczas obchodów Święta 1 Maja w 1971 roku

stoją od lewej: Mieczysław Buderkiewicz, Marek Chmielewski, Jerzy Pindera, Jerzy Seredyn (kierownik drużyny), Jan Bieniek, Mirosław Wrochna, Janusz Domański, Zbigniew Chmielewski (sędzia piłkarski)

siedzą od lewej: Zbigniew Chołuj, Józef Wojtulewicz, Kazimierz Duda, Tadeusz Chmielewski, Kazimierz Norowski, ?, Grzegorz Jaworski.


Chociaż nasz klub należał do okręgu kieleckiego, to w rozgrywkach Pucharu Polski rywalizował w swoim podokręgu, czyli radomskim. Ot kolejny z paradoksów minionej epoki i krętych ścieżek futbolu w Polsce. Do rozgrywek „Turnieju 1000 drużyn” zgłoszonych zostało w sumie 87 zespołów. Pierwsze spotkania odbyły się 30 kwietnia o godzinie 9 i według ówczesnego Słowa Ludu miały trwać...aż do zmroku. Do finału przebiły się Stal Radom i Unia Pionki. Pierwszy historyczny finał Pucharu Polski w okręgu radomskim rozegrany został 5 listopada 1950, Stal (Broń) Radom - Unia Pionki 13-0 (4-0). Dodajmy, że Stal triumfowała także w dwóch kolejnych edycjach, 1951 i 1954.


Tradycją stały się towarzyskie spotkania rozgrywane z czołowymi polskimi klubami piłkarskimi. Kolejny z takich meczów odbył się 4 września 1951 roku a rywalem Unii-Proch była Polonia Warszawa. Przyjezdni wygrali 3-0. Bramki dla drużyny ze stolicy zdobywali Ochmański, Ziętara i Szularz.

Rok później Czarne Koszule z Warszawy wywalczyły Puchar Polski. Skład Prochu z tego meczu: Jan Miśkiewicz, Antoni Trzmielak, Leszek Pawłowski, Jan Warchoł, Mirosław Sałek, Wacław Sobol, Stefan Warchoł, Tadeusz Warchoł, Stanisław Szczepański, Stanisław Maziarz, Stanisław Warchoł, Stanisław Wierzbicki, Mirosław Kowalski, Tadeusz Szatański, Adam Michalski, Kazimierz Michalski, Stanisław Łepecki, Czesław Sarnecki.


Na pierwszy poważny sukces kibice piłkarscy w Pionkach czekali do 1952 roku, gdy „biało-zieloni” zajęli 3 miejsce w klasie A (zwanej wojewódzką) grupie III. Uzyskali tym samym prawo gry w rundzie finałowej, w której rywalizowano o promocję do II ligi. Niestety mimo ambitnej postawy musieli uznać wyższość Stali Skarżysko i LZS Suchedniów. Do tej drugiej ekipy stracili jedynie 2 punkty. Warto dodać, że w sezonie zasadniczym gracze Unii-Prochu pokonali w rekordowo wysokich rozmiarach Unię Ćmielów aż 9-0. Dodatkowo Wojewódzki Komitet Kultury Fizycznej wśród najlepszych piłkarzy sezonu umieścił Mirosława Sałka.

 

Tabela Finałowa klasy A grupy I

  1. Stal Skarżysko 10  17pkt  bramki 27-10
  2. LZS Suchedniów 10  13pkt  bramki 23-13
  3. Unia-Proch Pionki 10  11pkt  bramki 22-21
  4. Spójnia Jędrzejów 10  9pkt  bramki 16-16
  5. Stal Ostrowiec 10  5pkt  bramki 22-27
  6. Stal Bliżyn 10  5pkt  bramki 17-40

W roku 1953 Unia Pionki prowadzona przez Stanisława Maziarza została wicemistrzem klasy A. Najlepsza okazała się Stal Radom. Obie drużyny zagrały w turnieju barażowym o awans do III ligi.


1. Stal Radom 10 16pkt 35-11 (awans do III ligi)

2. GWKS Łódź 10 14pkt 25-15

3. Włókniarz Zgierz 10 11pkt 16-21

4. Włókniarz Łódź 10 10pkt 17-20

5. Unia-Proch Pionki 10 7pkt 23-26

6. Unia Radomsko 10 2pkt 12-35


Największy sukces przypadł jednak na rok 1954. Futboliści z Pionek świetnie rozpoczęli sezon w klasie A i odnieśli 6 zwycięstw z rzędu. Po dramatycznej końcówce wywalczyli tytuł mistrzowski!! Walka toczyła się do ostatnich kolejek. Najpierw Unia-Proch pokonała trzecią na koniec sezonu Stal Ostrowiec a awans przypieczętowała po zwycięstwie nad wicemistrzem Kolejarzem Skarżysko. Po kolejnej reorganizacji rozgrywek mistrz klasy A uzyskiwał promocję na szczebel III ligi. To był pierwszy historyczny awans piłkarzy z Pionek do III ligi. Wówczas Międzywojewódzkiej Łódzkiej!


Końcowa tabela sezonu 1954

1. Unia Pionki 22 31pkt 56-26

2. Kolejarz Skarżysko 22 31pkt 54-25

3. Stal Ostrowiec 22 29pkt 55-33...

12. Ogniwo Radom 22 10pkt 20-69


Autorami tego sukcesu byli: Waldemar Krupa, Jan Ficek (bramkarze), Kazimierz Cybulski, Tadeusz Kuliński, Jerzy Hetmański, Leszek Pawłowski, Wiesław Zygmunt, Adam Mucha (obrońcy), Kazimierz Miękus, Jan Adamski, Tadeusz Warchoł, Tadeusz Iwanowski, Mirosław Sałek, Czesław Sarnecki, Jan Grudniewski, Stanisław Łepecki, Tadeusz Sałek, Stanisław Warchoł, Jerzy Wiensztal, Adam Michalski (pomocnicy i napastnicy) oraz Kazimierz Iwanowski, Edward Marcysiak, Stanisław Niedbała, Stanisław Bugajski, Marian Łyżwiński, Eugeniusz Trybała, Tadeusz Ziółkowski, Kazimierz Lesko, Mirosław Wasilewski, Władysław Nowakowski. Zespół prowadził trener Gustaw Bator (były zawodnik Garbarni Kraków), który w latach 1931/32 zaliczył trzy występy w reprezentacji Polski (zdobył nawet bramkę w meczu ze Szwecją wygranym 2:0). 

 

III liga okazała się za wysokim progiem i niestety po roku Unia-Proch Pionki wróciła do klasy A. W trakcie całych rozgrywek sezonu 1955 pionkowscy futboliści odnieśli zaledwie cztery zwycięstwa i zdobyli jedynie 12 punktów.

 

Końcowa tabela III ligi Międzywojewódzkiej Łódzkiej, sezon 1955


1. Włókniarz Pabianice 41pkt, bramki 69-13

2. Stal Radom 36pkt, bramki 64-37

3. Kolejarz Łódź 35pkt, bramki 50-24

4. Star Starachowice 32pkt, bramki 63-37

5. Skra Częstochowa 29pkt, bramki 45-32

6. Lechia Tomaszów 28pkt, bramki 38-62

7. Stal Skarżysko 27pkt, bramki 57-44

8. Włókniarz Zgierz 25pkt, bramki 30-35

9. Radomiak Radom 23pkt, bramki 50-56

10. PTC Pabianice 23pkt, bramki 27-48

11. Concordia Piotrków 22pkt, bramki 33-55

12. Włókniarz Łódź 20pkt, bramki 40-64

13. Unia-Proch Pionki 12pkt, bramki 24-49

14. Sparta Łódź 11pkt, bramki 20-54


Kolejny awans przyszedł w 1957 roku. Tym razem po likwidacji III ligi „biało-zielonym” udało się uzyskać awans do klasy okręgowej, która była najwyższym poziomem w województwie świętokrzyskim. W trakcie sezonu rekordowo wysoko, bo aż 9-0 pokonali Polonię Iłża. Ostatecznie zajęli w końcowej tabeli klasy A 3 miejsce z 33 punktami i dali się wyprzedzić jedynie SHL Kielce i KKS Końskie.


 

Zmiana ustroju przyniosła ze sobą zmianę barw i herbu. Zamiast Prochu pojawiła się odgórnie Unia, a zamiast tradycyjnej bieli i zieleni wszedł narzucony kolor błękitny. Takie to były ówczesne decyzje rządzącej Polską partii komunistycznej.


Ważną datą w historii Naszego klubu był rok 1955. Wówczas zarząd Związkowego Klubu Sportowego Unia-Proch ustanowił biało-zielone barwy i obecnie funkcjonujący herb!


Warto również wspomnieć o kolejnych zmianach nazw klubu. Od grudnia 1957 roku działacze powrócili do Klubu Sportowego Proch. W lutym 1959 roku zmieniono nazwę na Zakładowy Klub Sportowy Pronit a od 1971 roku futboliści grali pod nazwą Miejsko-Zakładowy Klub Sportowy Proch.


W latach '50 trenerami drużyny piłkarskiej byli Stanisław Maziarz, Gustaw Bator, Władysław Sieja, Czesław Szeliga, Czesław Strąk i Henryk Zatorski a do czołowych graczy należeli: Leszek Pawłowski, Kazimierz Cybulski, Tadeusz Kuliński, Stanisław Warchoł, Adam Michalski, Kazimierz Michalski, Jerzy Wiensztal czy Jan Adamski.



pamiątkowe tablo dla kierownika drużyny Prochu

w górnym rzędzie od lewej: Kozioła, Adamski, Traczyk

w środkowym rzędzie od lewej: T.Warchoł, Wiśniewski, Kuliński, Czesław Szeliga (trener), Cybulski, Wach, Bielowski

w dolnym rzędzie od lewej: Grudniewski, Łyżwiński, K.Michalski, S.Warchoł, A.Michalski, Łepecki, Wiensztal


Zakładowy Klub Sportowy "Proch" Pionki (dane na rok 1959 za informatorem OZPN Kielce)

ilość posiadanych drużyn: 4, zawodników: 68

Honorowy Prezes Klubu: inżynier Stanisław Makowski

Prezes: inżynier Edward Świeżewski

Kierownik sekcji: B.Warchoł

Kierownik drużyny: J.Kącki

Skład zespołu: Traczyk, Krupa (bramkarze); Belowski, Kuliński, Cybulski (obrońcy); Adamski, Kobiela, Miękus (pomocnicy); Łepecki, K.Michalski, A.Michalski, Niedzielski, Chmielewski, Szczupak, Walaszczyk, Wiensztal, Sałek (napastnicy).

przybyli: Niedzielski (Orzeł Bobrowniki), Szczupak (Polonia Bytom), Walaszczyk (Silesia Miechowice)

odeszli: Ziarkowski (Kadra Rembertów), Hetmański (wycofał się)

 

W latach 1960-1970 drużyna Pronitu Pionki nie odnosiła znaczących sukcesów. Tak, tak nastąpiła kolejna zmiana w nazewnictwie. Pronit wziął się oczywiście od świetnie prosperujących w tamtych czasów zakładów zbrojeniowych o tej samej nazwie. Funkcję trenera od stycznia 1959 sprawował Henryk Zatorski, były szkoleniowiec Radomiaka, Broni i Czarnych Radom. Od 1994 roku do dnia dzisiejszego rozgrywany jest Memoriał poświęcony jego pamięci.


Miasto Pionki ze względu na działalność Pronitu i specyfikę jego produkcji było ważnym punktem na mapie Polski i oczkiem w głowie komunistycznych władz. Nic więc dziwnego, że tak często na stadion przy ulicy Sportowej przyjeżdżały najlepsze polskie kluby i czołowi piłkarze, w tym reprezentanci kraju. W 1960 roku odbyło się towarzyskie spotkanie, w którym nasza drużyna zmierzyła się z Ruchem Chorzów. Mecz zakończył się niespodziewanym remisem 4-4. Gole dla gospodarzy zdobyli Zbigniew Bielowski, Marek Chmielewski i Wojciech Rajkowski. Dla "chorzowskich" trafiali dwukrotnie Eugeniusz Faber oraz Antoni Nieroba i Eugeniusz Lerch. W barwach drużyny z Pionek w tym pamiętnym meczu zagrali: Henryk Traczyk, Waldemar Krupa, Kazimierz Cybulski, Tadeusz Warchoł, Jerzy Hetmański, Mirosław Sałek, Henryk Ziarkowski, Jerzy Wiensztal, Adam Michalski, Marek Chmielewski, Kazimierz Michalski, Wojciech Rajkowski, Zbigniew Bielowski, Stanisław Łepecki, Józef Kozieł, Marian Kobiela, Jan Adamski i Niedzielski.


Proch na obozie w Sosnówce koło Karpacza, 17 luty - 2 marca 1955 rok.

Stoją od lewej: Mirosław Wasilewski, Stanisław Warchoł "Kuna", Leszek Pawłowski, Kazimierz Cybulski, Adam Michalski, Waldemar Krupa, Jan Domiński (kierownik sekcji piłki nożnej), Jan Adamski, Tadeusz Kuliński, Tadeusz Iwanowski, Eugeniusz Trybuła

Klęczą od lewej: Kazimierz Miękus, Tadeusz Ziółkowski, Kazimierz Michalski, Stanisław Bugajski, Kazimierz Lesko, Kazimierz Iwanowski, Władysław Nowakowski, Marian Łyżwiński.


W tym samym 1960 roku, piłkarze Pronitu świetnie wystartowali do sezonu ligi okręgowej. Po pierwszej rundzie byli liderami z 18 punktami na koncie. Niestety w rewanżach udało im się zdobyć jedynie 3 punkty i ostatecznie zakończyli sezon na 7 miejscu. W sezonie 1961/62 „biało-zieloni” spadli do klasy A, ale po rocznej banicji powrócili do ligi okręgowej. Niestety ze spadku nie wyciągnięto żadnych wniosków i ponownie, już w sezonie 1964/65 Pronit został zdegradowany do niższej ligi. W rundzie rewanżowej nie udało się wygrać żadnego spotkania. Na otarcie łez zostało jedynie wyróżnienie dla zawodnika Pronitu, Marka Chmielewskiego. W klasyfikacji na najlepszego piłkarza sezonu prowadzonej przez gazetę "Tempo", Chmielewski zajął wysokie 3 miejsce. Lepsi od niego w ocenie dziennikarzy byli Jan Pieczka (Star Starachowice) i Waldemar Kołacz (Iskra Kielce).


Kolejne lata to na przemian balansowanie na poziomie ligi okręgowej i klasy A. Warto odnotować tytuł króla strzelców klasy A zdobyty przez Jerzego Wiensztala w 1966 roku. Napastnik Pronitu zdobył wówczas 16 goli.


W międzyczasie zmieniały się zasady i system rozgrywek. Powrócono do klasycznego jesień/wiosna, który obowiązuje do dzisiejszego dnia. Co jakiś czas likwidowano ligi, zmieniano nazwy, wprowadzano reformy. Oczywiście wszystko po to, aby podnieść poziom. Znamienne, że takie praktyki w polskim piłkarstwie trwają do dziś dzień. Do sezonu 1965/66 okręgówka była najwyższym poziomem rozgrywkowym w województwie świętokrzyskim. Zwycięzca uzyskiwał prawo do gry w barażach o II ligę. Od sezonu 1966/67 przywrócono poziom III ligi.

Wśród czołowych graczy lat '60 znajdowali się: Waldemar Krupa, Kazimierz Cybulski, Jerzy Hetmański, Marian Kobiela, Jan Adamski, Adam Michalski, Kazimierz Michalski, Jerzy Wiensztal, Zbigniew Bielowski, Wojciech Rajkowski, Henryk Ciarkowski, Marek Chmielewski, Albin Chmielewski. Trenerami drużyny byli: Henryk Zatorski, Stanisław Maziarz, Włodzimierz Łysek, Stanisław Tomaszewski.

 

Oprócz pierwszej drużyny swoje mecze rozgrywał również zespół rezerw. Proch (Pronit) II Pionki grał głównie w klasie B. Jego rywalami byli m. in. Stal II Radom, Ogniwo II Radom, Kolejarz II Radom, LZS (Zwolenianka) Zwoleń, LZS Białobrzegi, LZS (Jodła) Jedlnia, Gwardia (Budowlani, Kozieniczanka) Kozienice, LZS Garbatka, LZS Zajezierze, SKS Szydłowiec, Garbarnia Radom czy Polonia Radom.

W 1960 roku rezerwiści wygrali rozgrywki klasy B grupy VIII i po zwycięskich barażach z Polonią Radom awansowali do klasy A! Pobyt na tym szczeblu potrwał zaledwie rok. 11 punktów w 26 meczach i ostatnie 14 miejsce w tabeli oznaczało dla Pronitu II powrót do klasy B. W sezonie 1964/65 rezerwy spadły na samo dno, czyli do klasy C. Powrót nastąpił bardzo szybko. Druga drużyna biało-zielonych nie miała najmniejszych problemów by udowodnić swoją wyższość nad LZS Gielniów, Stalą II Szydłowiec, Jodłą Jedlnia, Startem Końskie i Gerlachem II Drzewica. Kolejne lata to "dryfowanie" na granicy klasy B i C.


 

ZKS Pronit podczas obchodów Święta 1 Maja w 1967 roku

Stoją od lewej: Andrzej Wyroślak, Jan Bieniek, Roman Wójcicki, Roman Wach, Marek Chmielewski, Adam Stępniak, Witold Lewikowski, Tadeusz Danasiewicz

Klęczą od lewej: Kazimierz Duda, Mieczysław Puzio, Waldemar Krupa, Jerzy Seredyn (kierownik drużyny), Tadeusz Chmielewski.


W roku 1971 na towarzyski mecz do Pionek przyjechała drużyna Legii Warszawa, najsilniejszego w tym okresie polskiego klubu piłkarskiego (mistrzowie Polski w 1969 i 1970). Kibice futbolu w Pionkach mieli okazję zobaczyć w akcji wielu ówczesnych reprezentantów Polski z Kazimierzem Deyną, Janem Tomaszewskim, Robertem Gadochą, Lucjanem Brychczym, Lesławem Ćmikiewiczem i Władysławem Stachurskim na czele. Spotkanie zakończyło się zdecydowaną wygraną Legionistów 5-1. Honorowa bramkę zdobył Tadeusz Chmielewski.


Największe sukcesy przyszły na początku lat '70.  W sezonie 1971/72 Proch okazał się bezapelacyjnie najlepszy w klasie A grupie III. Spośród 18 meczów przegrał tylko jeden raz i drugie Ogniwo Szydłowiec wyprzedził aż o 13 punktów!

W kolejnym sezonie (1972/73) podopieczni Henryka Zmitrowicza, jako beniaminek zdobyli mistrzostwo świętokrzyskiej ligi okręgowej, wywalczone w bardzo dramatycznych okolicznościach. O pierwszym miejscu zadecydował dodatkowy barażowy mecz, który odbył się na neutralnym terenie w Suchedniowie. Futboliści Prochu pokonali w nim Naprzód Jędrzejów 3-1 (Kazimierz Duda 19, 41, 47), pieczętując tym samym tytuł mistrzowski.

 

Skład Prochu: Wojnarski - Bieniek, Wolski, Czarnecki, Buderkiewicz, Miśkiewicz, Chmielewski, Warchoł, Jaskólski, Duda, Grosiak. Trener: Henryk Zmitrowicz. Kierownik zespołu: Jerzy Seredyn.


Oto wszyscy twórcy tego sukcesu:

bramkarze - Tadeusz Wojnarski, Jan Makowiecki

obrońcy - Jerzy Pindera, Andrzej Wolski, Andrzej Czarnecki, Mieczysław Buderkiewicz, Jan Bieniek, Mirosław Wrochna, Mieczysław Puzio

pomocnicy - Grzegorz Jaworski, Tadeusz Chmielewski, Andrzej Warchoł, Andrzej Marzec

napastnicy - Kazimierz Duda (kapitan zespołu), Witold Lewikowski, Andrzej Grosiak, Andrzej Jaskulski, Krzysztof Miśkiewicz, Marian Stachowiak, Krzysztof Stec


Warto w tym miejscu podkreślić, iż „biało-zieloni” byli beniaminkiem rozgrywek!! Niestety po zakończeniu sezonu 1972/73 okazało się, że III liga została zlikwidowana. Proch stał się ofiarą reformy przeprowadzonej przez PZPN. Piłkarze z Pionek musieli się zadowolić miejscem w nowo utworzonej Klasie wojewódzkiej, która de facto była wyższym szczeblem rozgrywek. Mistrz tej ligi miał bowiem prawo grać w barażach o awans do II ligi. 

Kolejne dwa sezony piłkarze Prochu spędzili w nowo utworzonej Klasie wojewódzkiej, zajmując odpowiednio 6 i 10 miejsce. Tytuły mistrzowskie zdobywali Radomiak Radom i Korona Kielce.

 

Sezon 1975/76 był ostatnim dla Prochu w okręgu kieleckim. Od 1976 roku zaczął funkcjonować Radomski Okręgowy Związek Piłki Nożnej i wszystkie zespoły z naszego regionu zostały przeniesione do okręgu radomskiego.

W tym samym sezonie (75/76) świetnie spisała się drużyna Prochu II Pionki. Od początku rozgrywek wyraźnie przewyższali wszystkich rywali i w cuglach wygrali rozgrywki klasy B grupy VI.

Tabela klasy B (sezon 75/76)

  1. Proch II Pionki 14 25pkt bramki 57-13
  2. Jodła Jedlnia 14 16pkt bramki 40-33
  3. Wisła Solec 14 16pkt bramki 28-24
  4. LZS Głowaczów 14 15pkt bramki 35-22
  5. Powiślanka II Lipsko 14 15pkt bramki 39-35
  6. Plon Garbatka 14 15pkt bramki 29-35
  7. Pilica II Białobrzegi 14 8pkt bramki 26-55
  8. MZKS II Kozienice 14 2pkt bramki 14-51

23-06-2010 JaW
Komentowanie dozowolone wyłącznie dla zarejestrowanych użytkowników.